Israel van de armoede verlossen

Door Abraham Israel

De regering van Israel heeft een nieuw 3-jaren plan aangekondigd om armoede te bestrijden, wat je kunt vergelijken met de pogingen van een EHBO’ er om een pleister te plakken op een gapende wond. Met 1.63 miljoen Israeli’s die onder de armoedegrens leven, is de regering van plan om slechts 242.000 voor een periode van 3 jaar te helpen en 1.4 miljoen zonder hoop achter te laten. Het Nationale Verzekerings Instituut telde afgelopen jaar 775.000 verarmde kinderen, maar de Eerste Minister biedt hulp aan 115.000 van deze kinderen – slechts 15%.

Als directeur van een van de meest toonaangevende liefdadigheidsinstellingen in Israel, weet ik hoeveel werk er gedaan moet worden om de armoede te bestrijden. Hazon Yeshaya wordt overspoeld met aanvragen voor basisondersteuning van mensen die de regering in ‘status A’ heeft ingedeeld – zij die wanhopig om hulp verlegen zitten – die niet genoeg hebben aan het kleine beetje bijstand van de Staat. Wij serveren 300.000 warme maaltijden per maand aan de door armoede getroffen kinderen en bejaarden door het hele land.

Het nieuwe anti-armoedeplan van de regering treedt in onze voetsporen. Hazon Yeshaya onderkende al een aantal jaren geleden de noodzaak om families van de armoede te verlossen en heeft 16 trainingsprogramma’s opgezet om mensen voor te bereiden voor de arbeidsmarkt. Onze cursussen voor kapper, cosmetica, computers, boekhouden en secretariele vaardigheden ontvangen geen enkele subsidie hoewel ons is medegedeeld door TAMAT [de verantwoordelijke instelling van de Israelische Regering] dat onze training nergens voor onderdoet.!

Met slechts een beperkt budget konden wij ons programma uitbreiden en zorgden wij voor 60 cursussen door het hele land, allemaal geheel gratis. Door onze lage bedrijfskosten en de deskundigheid zijn wij vergeleken met andere publiek toegankelijke cursussen veel goedkoper. Helaas zijn de regeringsinstellingen niet geinteresseerd in samenwerken met ervaren organisaties en de vrijwilligerssector, zodoende blijven grote kansen liggen.

Terwijl de Regeringen de gewoonte hebben om zich te richten op degenen die verdienen en de leeftijd hebben om te stemmen, richten de liefdadigheidsinstellingen als de onze zich op de verwaarloosde bejaarden en de hulpeloze kinderen. Als wij kijken naar de toekomst van de Joodse Staat, erkennen we de noodzaak om de volgende generatie van de armoede te verlossen. Kinderen die nu met lege magen naar school gaan zullen morgen in de rij staan voor aalmoezen als er niets wordt gedaan aan de cyclus van armoede en van het kansarm zijn.

Scholen en naschoolse opvang door heel Israel roepen wanhopig onze hulp in als er geen subsidie meer wordt gegeven om te voorzien in lunches voor duizenden kinderen die naar school komen zonder dat zij gegeten hebben, en uitgehongerd naar bed gaan. Leraren herkennen de hongerige studenten omdat zij zich niet kunnen concentreren op de lessen, en hun stijgende problemen op onderwijs- en sociaal gebied ontstaan door hun fundamentele behoefte aan eten, waar hun zwoegende ouders vaak niet in staat zijn om voor te zorgen. Terwijl wij wachten op de Regering om beter betaalde banen te vinden, en Israel’s groeiende welvaart door te laten dringen in de maatschappij, zullen veel van deze jonge mensen buiten het systeem vallen en terecht komen in onze groeiende criminele onderklasse. Waar is het drie-jarenplan om de hongerige kinderen te redden die de toekomst van Israel zijn?

Steunen op vrije markt economie om tientallen jaren van historisch verlies ongedaan te maken in de zwakste sectoren van Israel’s complexe maatschappij is hopeloos naief. Veel van de mensen die dagelijks hulp nodig hebben zijn families van nieuwe immigranten, overlevenden van de Holocaust, en bejaarde mensen die niet in staat waren om toe te treden tot de arbeidsmarkt toen zij hier arriveerden. Onze maatschappelijke verantwoordelijkheid begint met degenen die te oud en te jong zijn om zichzelf te onderhouden, degenen die zijn ontsnapt aan vervolging en een toevluchtsoord gevonden hebben in de Joodse Staat, en degenen die op een dag hun toekomst zullen bouwen – maar alleen als zij vandaag genoeg te eten hebben.